غزل شمارهٔ 2091

شاعر: رومی

وزن: مستفعلن فع مستفعلن فع (متقارب مثمن اثلم)

قافیہ: اکن

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

انگریزی ترجمہ: آربری
صداکار: عندلیب
Toggle stanza 1
ای هفت دریا گوهر عطا کن
1
ای هفت دریا گوهر عطا کن
وین مس‌ها را پرکیمیا کن

O seven seas, bestow pearls and transmute these things of brass;

2
ای شمع مستان وی سرو بستان
تا کی ز دستان آخر وفا کن

O candle of drunkards and cypress of the garden, how long these tricks? At last keep faith.

3
بگریست بر ما هر سنگ خارا
این درد ما را جانا دوا کن

Every granite rock wept for us, Beloved; cure this our pain.

4
ای خشم کرده دیدار برده
این ماجرا را یک دم رها کن

You angrily turned away your face; for a moment have done with this behavior.

5
احسان و مردی بسیار کردی
آن مردمی را اکنون دو تا کن

You once showed much beneficence and humanity; redouble that humanity.

6
ای خوب مذهب ای ماه و کوکب
در ظلمت شب چون مه سخا کن

Fair of course, O moon and star, be generous in the darkness of night like the moon.

7
درد قدیمی رنج سقیمی
گرد یتیمی از ما جدا کن

Separate from us the ancient pain, the anguish of sickness, and the orphan’s dust.

8
گر در نعیمم در زر و سیمم
بی‌تو یتیمم درمان ما کن

Though I be in paradise, in gold and silver, without you I am an orphan; cure me.

9
من لب ببستم در غم نشستم
بگشای دستم قصد لقا کن

I have closed my lips and sat in sorrow; open my hand, make for encounter.

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور