غزل شمارهٔ 1499
Toggle stanza 1بیا کز عشق تو دیوانه گشتم
11
بیا کز عشق تو دیوانه گشتم
وگر شهری بُدَم ویرانه گشتم
22
ز عشق تو ز خان و مان بریدم
به درد عشق تو همخانه گشتم
33
چُنان کاهِل بُدَم کان را نگویم
چو دیدم روی تو مردانه گشتم
44
چو خویش جان خود جان تو دیدم
ز خویشان بَهرِ تو بیگانه گشتم
55
فسانِهٔ عاشقان خواندم شب و روز
کنون در عشق تو افسانه گشتم