غزل شمارهٔ 1294
Toggle stanza 1کل عقل بوصلکم مدهش
11
کل عقل بوصلکم مدهش
کل خد ببینکم مخدش
22
مست گشتم ز طعنه و لافش
دردیش خوشتر است یا صافش
33
بصر العقل من جلالتکم
مثل الترک عینه اخفش
44
کر شوم تا بلندتر گوید
هر که او دم زند ز اوصافش
55
شارب الخمر کیف لا یسکر
صاحب الحشر کیف لا ینعش
66
زان دمی کو دمید در عالم
گشت پرگل ز قاف تا قافش
77
مسکن الروح حول عزته
مسکن لیس فیه یستوحش
88
اندرآید سپهر تا زانو
چو کشد بوی مشک از نافش
99
من اتاه الی الخلود اتی
و انتهی من مکانه المرعش
1010
جان برید از جهان و عذرش این
کالفتی یافتم ز ایلافش
زمین