غزل شمارهٔ 2585
Toggle stanza 1گر نرگس خون خوارش دربند امانستی
11
گر نرگس خون خوارش دربند امانستی
هم زهر شکر گشتی هم گرگ شبانستی
22
هم دور قمر یارا چون بنده بدی ما را
هم ساغر سلطانی اندر دورانستی
33
هم کوه بدان سختی چون شیره و شیرستی
هم بحر بدان تلخی آب حیوانستی
44
از طلعت مستورش بر خلق زدی نورش
هم نرگس مخمورش بر ما نگرانستی
55
با هیچ دل مست او تقصیر نکردهست او
پس چیست ز ناشکری تشنیع چنانستی
66
وصلش به میان آید از لطف و کرم لیکن
کفو کمر وصلش ای کاش میانستی
77
صورتگر بیصورت گر ز آنک عیان بودی
در مردن این صورت کس را چه زیانستی
88
راه نظر ار بودی بیرهزن پنهانی
با هر مژه و ابرو کی تیر و کمانستی
99
بربند دهان زیرا دریا خمشی خواهد
ور نی دهن ماهی پرگفت و زیانستی
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
گر هیچ نگارینم بر خلق عیانستی
ای شاد که خلقستی ای خوش که جهانستی
سناییدیوان اشعارقصایدقصیدهٔ شمارهٔ 174 - در مدح بهرامشاه پسر مسعود غزنوی
اندوه پرافشانی از چهره عیانستی
خون ناشده رنگ اکنون از دیده روانستی
غالب دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 316
گر هیچ نگارینم بر خلق عیانستی
ای شاد که خلقستی ای خوش که جهانستی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2586