غزل شمارهٔ 2399

شاعر: رومی

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)

قافیہ: رده

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

انگریزی ترجمہ: آربری
Toggle stanza 1
ای از تو من برسته ای هم توام بخورده
1

ای از تو من برسته ای هم توام بخورده

هم در تو می‌گدازم چون از توام فسرده

I am sprung from you and likewise you have devoured me, I melt in you since through you I froze.

2

گه در کفم فشاری گه زیر پا به هر غم

زیرا که می‌نگردد انگور نافشرده

Now you press me in your hand, now under your foot with grief; for the grape does not become wine until it is pressed.

3

چون نور آفتابی بر خاک ما فکندی

و آن گاه اندک اندک باز آن طرف ببرده

Like the light of the sun, you have cast us on the earth, then little by little carried us back in that direction.

4

از روزن تن خود چون نور بازگردیم

در قرص آفتابی پاک از گناه و خرده

We return from the body’s window like light into the orb of a sun, pure of sin and blemish.

5

آن کس که قرص بیند گوید که گشت زنده

و آن کو به روزن آید گوید فلان بمرده

Whoever sees that orb says, “He has become alive,” and whoever comes to the window says, “So-and-so is dead.”

6

در جام رنج و شادی پوشیده اصل ما را

در مغز اصل صافیم باقی بمانده درده

He has veiled our origin in that cup of pain and joy; in the core of origin we are pure, all the rest left behind like dregs.

7

ای اصل اصل دل‌ها ای شمس حق تبریز

ای صد جگر کبابت تا چیست قدر گرده

Source of the source of souls, Shams-i H. aqq-i Tabr¯ız, a hundred livers are on fire for you—so how many kidneys?

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور