غزل شمارهٔ 168
شاعر: رومی
Toggle stanza 1ای بروییده به ناخواست به مانند گیا
11
ای بروییده به ناخواست به مانند گیا
چون تو را نیست نمک خواه برو خواه بیا
22
هر که را نیست نمک گرچه نماید خدمت
خدمت او به حقیقت همه زرقست و ریا
33
برو ای غصه دمی زحمت خود کوته کن
باده عشق بیا زود که جانت بزیا