غزل شمارهٔ 2645

حکیمی را پرسیدند که آدمیزاد کی به خوردن شتابد؟ گفت: توانگر هرگاه گرسنه شود و درویش هرگاه که بیابد.

بخور چندانکه ننهد خانه تن

که دست تشنه می‌گیرد به آبی؟

خداوندان فضل، آخَر ثوابی

درآمد از در دل چون خرابی

ز می بر آتش جانم زد آبی

کرا جوئی چرا در پیچ و تابی

که او پیداست تو زیر نقابی

به چندین جلوه در زیر نقابی

نگاه شوق ما را بر نتابی

سبک بنواز ای مطرب ربابی

بگردان زوتر ای ساقی شرابی

چنان گشتم ز مستی و خرابی

که خاکی را نمی‌دانم ز آبی