غزل شمارهٔ 2112
شاعر: رومی
Toggle stanza 1ظلمت شب پرتو ظلمات من
11
ظلمت شب پرتو ظلمات من
نور مه از نور ملاقات من
22
گوهر طاعت شد از آن کیمیا
زلت و انکار و جنایات من
33
هست سماوات در آن آرزو
تا نگرد سوی سماوات من
44
ای رخ خورشید سوی برج من
ای شه جان شاهد شهمات من
زمین