غزل شمارهٔ 2206
شاعر: رومی
Toggle stanza 1ای برادر عاشقی را درد باید درد کو
11
ای برادر عاشقی را درد باید درد کو
صابری و صادقی را مرد باید مرد کو
22
چند از این ذکر فسرده چند از این فکر زمن
نعرههای آتشین و چهرههای زرد کو
33
کیمیا و زر نمیجویم مس قابل کجاست
گرم رو را خود کی یابد نیم گرمی سرد کو
زمین