رباعی 34

سوفسطایی که از خرد بی خبر است

گوید عالم خیالی اندر گذر است

ماهی که قدش به سرو می‌ماند راست

آیینه به دست و روی خود می‌آراست

آن خواجه که بار او همه قند تر است

از مستی خود ز قند خود بیخبر است

آن شاه که خاک پای او تاج سر است

گفتم که فراق تو ز مرگم بتر است

آنکس که ز سر عاشقی باخبر است

فاش است میان عاشقان مشتهر است

از حلقهٔ گوش از دلم باخبر است

در حلقهٔ او دل از همه حلقه‌تر است

جانا غم تو ز هرچه گویی بتر است

رنج دل و تاب تن و سوز جگر است

جانی که به راه عشق تو در خطر است

بس دیده ز جاهلی بر او نوحه‌گر است

در ظاهر و باطن آنچه خیر است و شر است

از حکم حقست و از قضا و قدر است

روزی ترش است و دیدهٔ ابر تر است

این گریه برای خندهٔ برگ و بر است