رباعی شمارهٔ 97

عشقی آمد که عشقها سودا شد

سوزیدم و خاکستر من هم لا شد

یک قطره ز فقرِ دل سوی صحرا شد

سرمایهٔ ابر و دایهٔ دریا شد

چون جلوهٔ گل ز گلستان پیدا شد

بلبل به سخن درآمد و شیدا شد

یک قطرهٔ آب بود و با دریا شد

یک ذرّهٔ خاک و با زمین یکتا شد