رباعی شمارهٔ 171

قسّام بهشت و دوزخ آن عقده‌گشای

ما را نگذارد که درآییم ز پای

مه دوش به بالین تو آمد به سرای

گفتم که ز غیرتش بکوبم سر و پای

گیرم که به فتوای خردمندی و رای

از دایرهٔ عقل برون ننهم پای

جایی که نمودی آن رخ روح‌افزای

بنمای دلی را که نبردی از جای

با خصم تو از پی تو ای دهر آرای

مهرافزایم گرچه بود کین‌افزای

در عشق تو ای شکر لب روح افزای

نالان چو کمانچه‌ام خروشان چون نای

خود را چو عطا دهی فراوان مستای

وز منع کسی نیز مرو نیک از جای

ای لطف تو دستگیر هر بی‌سر و پای

احسان تو پایمرد هر شاه و گدای

عشقی نبود چو عشق لولی و گدای

افگنده کلاه از سر و نعلین از پای

عیشی نبود چو عیش لولی و گدای

او را نه خرد، نه ننگ و نه خانه، نه جای