زندہ رود

غزل شمارهٔ 587

شاعر: جامی

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: یم

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

Toggle stanza 1
مایل به قامت تو بود طبع مستقیم
1

مایل به قامت تو بود طبع مستقیم

مجبول بر محبت تو فطرت سلیم

2

بعد از وجود جوهر فرد دهان تو

چون نفی جزو لایتجزی کند حکیم

3

ما را به عهد تو چه مجال سفر که شد

هر جا مسافری ست بر این آستان مقیم

4

در یتیم گوهر دندان توست و لب

بالای آن چو مرحمت و لطف بر یتیم

5

خال تو نقطه ای ست ز کلک دبیر صنعت

در برکشیده حلقه زلف تواش چو جیم

6

جان وقف آیت خط توست اینک آن دهان

بهر لزوم وقف به سرخی نوشته میم

7

تا زیر هر قدم کشدت تحفه ای جدا

جامی نشسته بر سر راهت دلی دو نیم

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

قاضی بغداد به عزیمت مسجد آدینه پیاده بیرون آمد مستی پیش وی رسید، وی را بشناخت گفت: اعزک الله ایها القاضی، روا باشد که تو پیاده روی؟ آنگه به طلاق سوگند خورد که قاضی را برگردن خود سوار کند.

قاضی گفت: پیش آی ای ملعون چون برگردن او سوار شد. روی باز پس کرد که به تک تیز روم یا آهسته؟ گفت: میان این و آن اما باید که رم نکنی و نلغزی و به پای دیوارها نزدیک روی تا از مزاحمت روندگان مأمون باشم.

جامیبهارستانروضهٔ ششم (در مطایبه)بخش 8

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور