شمارهٔ 74

ایّامِ زمانه از کسی دارد ننگ

کاو در غمِ ایّام نشیند دلتنگ

ایام زمانه از کسی دارد ننگ

کو در غم ایام نشیند دلتنگ

ایّامِ زمانه از کسی دارد ننگ

کو در غم ایّام نشیند دلتنگ

در جستن آن نگار پر کینه و جنگ

گشتیم سراپای جهان با دل تنگ

آنجا که عنایتست چه صلح و چه جنگ

ور کار تو نیکست چه تسبیح و چه جنگ

با همت باز باش و با کبر پلنگ

زیبا به گه شکار و پیروز به جنگ

برزن به سبوی صحبت نادان سنگ

بر دامن زیرکان عالم زن چنگ

چون چنگ خودت بگیرم اندر بر تنگ

وز پردهٔ عشاق برآرم آهنگ

می‌گردد این روی جهان رنگ به رنگ

وز پرده همی بیند معشوقهٔ شنگ

یک چند میان خلق کردیم درنگ

ز ایشان بوفا نه بوی دیدیم نه رنگ