غزل شمارهٔ 650

هر جا که کنم خانه همخانه تو را یابم

هرگز نروم جایی کانجا نه تو را یابم

گر خواب کنم شب‌ها ور خانه روم تنها

در خواب تو را بینم در خانه تو را یابم

در بزم قدح نوشان در چشم وفا کوشان

معشوقه تو را دانم جانانه تو را یابم

در صحبت هر جمعی کافروخته شد شمعی

گرد سر او گردان، پروانه تو را یابم

گر جانب میخانه آیم پی پیمانه

در دستِ می‌آشامان پیمانه تو را یابم

از سر بکشم خرقه در بحر شوم غرقه

در هر صدفی پنهان دردانه تو را یابم

از خود بگسل جامی می‌زن درِ گمنامی

کاندر تتق وحدت بیگانه تو را یابم