رباعی شمارهٔ 39

هنگام صَبوح ای صنمِ فرخْ‌پی

برساز ترانه‌ای و پیش آور می

* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی

اوراقِ وجودِ ما همی‌گردد طی

از آمدن بهار و از رفتن دی

اوراق وجود ما همی گردد طی

هنگام صبوح ای صنمِ فرخ‌پی

برساز ترانه‌ای و پیش‌آور می

ای طرفهٔ خوبان من! ای شهرهٔ ری!

لب را به سپید رگ، بکن پاک از می

ای آنکه به کوی یار ما افتادی

آن روی بدیدی به قفا افتادی

ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی

وز هیچ ترش گردی و دلشاد شودی

گر تو نکنی سلام ما را در پی

چون جمله نشاطی و سلامی چون می

هست از دم من همیشه چرخ اندر دی

وز شرم جمالت آفتاب اندر خوی

می خور که ظریفان جهان را دردی

برگرد بناگوش ز می بینی خوی