غزل شمارهٔ 270
Toggle stanza 1دردِ عشقی کشیدهام که مَپُرس
11
دردِ عشقی کشیدهام که مَپُرس
زهرِ هجری چشیدهام که مَپُرس
22
گشتهام در جهان و آخرِ کار
دلبری برگزیدهام که مپرس
33
آن چنان در هوایِ خاکِ دَرَش
میرود آبِ دیدهام که مپرس
44
من به گوشِ خود از دهانش دوش
سخنانی شنیدهام که مپرس
55
سویِ من لب چه میگَزی که مگوی
لبِ لعلی گَزیدهام که مپرس
66
بی تو در کلبهٔ گداییِ خویش
رنجهایی کشیدهام که مپرس
77
همچو حافظ غریب در رَهِ عشق
به مَقامی رسیدهام که مپرس