غزل شمارهٔ 362
Toggle stanza 1دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم
11
دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم
از بَخت شُکر دارم و از روزگار هم
22
زاهد برو که طالع اگر طالعِ من است
جامم به دست باشد و زلفِ نگار هم
33
ما عیب کس به مستی و رندی نمیکنیم
لعلِ بُتان خوش است و مِیِ خوشگوار هم
44
ای دل بشارتی دَهَمَت محتسب نماند
و از مِی جهان پُر است و بُتِ میگسار هم
55
خاطر به دستِ تفرقه دادن نه زیرکیست
مجموعهای بخواه و صُراحی بیار هم
66
بر خاکیانِ عشق فشان جرعهٔ لبش
تا خاک لعلگون شود و مُشکبار هم
77
آن شد که چشمِ بد نگران بودی از کمین
خصم از میان بِرَفت و سرشک از کنار هم
88
چون کائنات جمله به بویِ تو زندهاند
ای آفتاب سایه ز ما برمدار هم
99
چون آب روی لاله و گل، فیضِ حُسنِ توست
ای ابرِ لطف بر منِ خاکی بِبار هم
1010
حافظ اسیرِ زلفِ تو شد از خدا بترس
و از اِنتِصافِ آصفِ جم اقتدار هم
1111
بُرهان مُلک و دین که ز دستِ وزارتش
ایام کانْ یمین شد و دریا یسار هم
1212
بر یادِ رایِ انورِ او آسمان به صبح
جان میکُنَد فدا و کواکب نثار هم
1313
گویِ زمین ربودهٔ چوگانِ عدلِ اوست
وین برکشیده گنبدِ نیلی حصار هم
1414
عزمِ سَبُک عِنان تو در جنبش آورد
این پایدار مرکز عالی مدار هم
1515
تا از نتیجه فلک و طور دور اوست
تبدیل ماه و سال و خزان و بهار هم
1616
خالی مباد کاخِ جلالش ز سروران
و از ساقیانِ سَروقَدِ گُلعِذار هم