غزل شمارهٔ 358
شاعر: حافظ
Toggle stanza 1غمِ زمانه که هیچش کَران نمیبینم
11
غمِ زمانه که هیچش کَران نمیبینم
دَواش جز مِیِ چون ارغوان نمیبینم
22
به تَرک خدمتِ پیرِ مُغان نخواهم گفت
چرا که مصلحتِ خود در آن نمیبینم
33
ز آفتابِ قَدَح ارتفاعِ عیش بگیر
چرا که طالعِ وقت آن چُنان نمیبینم
44
نشانِ اهل خدا عاشقیست، با خود دار
که در مشایخِ شهر این نشان نمیبینم
55
بدین دو دیدهٔ حیران من هزار افسوس
که با دو آینه رویش عیان نمیبینم
66
قدِ تو تا بِشُد از جویبارِ دیدهٔ من
به جایِ سرو جز آبِ روان نمیبینم
77
در این خُمار کَسَم جرعهای نمیبخشد
ببین که اهل دلی در میان نمیبینم
88
نشانِ مویِ میانش که دل در او بستم
ز من مَپرس که خود در میان نمیبینم
99
من و سفینهٔ حافظ که جز در این دریا
بضاعت سخن دُرفشان نمیبینم
زمین