غزل شمارهٔ 332
شاعر: حافظ
Toggle stanza 1مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم
11
مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم
که پیشِ چشمِ بیمارت بمیرم
22
نِصاب حُسن در حدِّ کمال است
زکاتم دِه که مسکین و فقیرم
33
چو طفلان تا کِی ای زاهد، فریبی
به سیبِ بوستان و شهد و شیرم
44
چُنان پُر شد فضایِ سینه از دوست
که فکرِ خویش گم شد از ضمیرم
55
قدح پُر کن که من در دولتِ عشق
جوانبخت جهانم گرچه پیرم
66
قراری بستهام با مِی فروشان
که روزِ غم به جز ساغر نگیرم
77
مبادا جز حسابِ مُطرب و مِی
اگر نقشی کشد کِلکِ دبیرم
88
در این غوغا که کَس کَس را نپُرسد
من از پیرِ مُغان منّت پذیرم
99
خوشا آن دَم کز اِستغنایِ مستی
فَراغت باشد از شاه و وزیرم
1010
من آن مرغم که هر شام و سحرگاه
ز بامِ عرش میآید صَفیرم
1111
چو حافظ گنج او در سینه دارم
اگرچه مُدَّعی بیند حقیرم
زمین