غزل شمارهٔ 331
شاعر: حافظ
Toggle stanza 1به تیغم گَر کشد دستش نگیرم
11
به تیغم گَر کشد دستش نگیرم
وگر تیرم زَنَد منّت پذیرم
22
کمانِ ابرویت را گو بزن تیر
که پیشِ دست و بازویت بمیرم
33
غمِ گیتی گر از پایم درآرد
بجز ساغر که باشد دستگیرم؟
44
برآی ای آفتابِ صبحِ امّید
که در دستِ شبِ هجران اسیرم
55
به فریادم رَس ای پیرِ خرابات
به یک جرعه جوانم کن که پیرم
66
به گیسویِ تو خوردم دوش سوگند
که من از پایِ تو سر بر نگیرم
77
بسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظ
که گر آتش شَوَم در وی نگیرم
زمین