غزل شمارهٔ 203

نفسی، وقت بهارم، هوس صحرا بود

با رفیقی دو که دایم نتوان تنها بود

هرچه دریافت کلیم از نظر بینا بود

کف این بحر گهرخیز ید بیضا بود

یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود

رَقَمِ مِهرِ تو بر چهرهٔ ما پیدا بود