غزل شمارهٔ 216

ساقی بیا که دور فلک شد به کام ما

خورشید را فروغ ده از عکس جام ما

ساقی به نورِ باده برافروز جامِ ما

مطرب بگو که کارِ جهان شُد به کامِ ما

هرگز تهی ز خون جگر نیست جام ما

داغ است آفتاب ز ماه تمام ما

صبح گدا و شام ز خورشید روشن است

گر قادری ببخش چراغی به شام ما

جز دفع غم ز باده نبوده‌ست کام ما

گویی چراغ روز سیاه است جام ما

مستی ربوده از کف هستی زمام ما

مطرب نمی دهد خبری از مقام ما