غزل شمارهٔ 1445
Toggle stanza 1ذوق فقر افسانهٔ اقبالکوته میکند
11
ذوق فقر افسانهٔ اقبالکوته میکند
بیطنابی خیمهٔ گردنکشی ته میکند
22
ای دلت آیینه غافل زبستن چند از نفس
این سحر هر دم زدن روز تو بیگه میکند
33
در تماشایت چو مژگان با پریشانی خوشیم
ورنه آخر جمع گشتن رخت ما ته میکند
44
عمرها شد خاک کوه و دشت بر سر میدوی
پیش پا نادیدن این مقدار گمره میکند
55
عجز طاقت هرکجا گردد دلیل مدعا
راه چندین دشت یک پا لغز کوته میکند
66
خاک شو آب بقا آلایش چندین تریست
این تیمم زان وضوهایت منزه میکند
77
رنگها گرداندهای، ای غافل از نیرنگ دل
آینه عمریست زین تمثالت آگه میکند
88
بر جبین ما نشان سجده تمغای وفاست
صنعت عشق ازکلف آرایش مه میکند
99
شور امکان غلغل یک کاف و نون فهمیدنیست
از ازل کبکی درین کهسار قهقه میکند
1010
دوستان را در وداع هم عبارتها بسی است
بیدل مسکین فقیر است الله الله میکند
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور