غزل شمارهٔ 1797
Toggle stanza 1کشت عاشق که دهد داد گیاه خشکش
11
کشت عاشق که دهد داد گیاه خشکش
موی چینیست رگ ابر سیاه خشکش
22
بیسخا گردن منعم چه کمال افرازد
سر خشکیست که آتش به کلاه خشکش
33
سر به غفلت مفرازید ز آه مظلوم
برق خفتهست به فوارهٔ آه خشکش
44
شاه اگر دامن انعام به خسّت چیند
نیست جز مهرهٔ شطرنج سپاه خشکش
55
غفلت بیدل ما تا به کجا گرد کند
ابر رحمت نشود تر به گناه خشکش
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور