غزل شمارهٔ 239

گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما

می زند زان شعله دایم آتشی در جان ما

از پی شمس حق و دین دیده گریان ما

از پی آن آفتابست اشک چون باران ما

درد شمس الدین بود سرمایه درمان ما

بی سر و سامانی عشقش بود سامان ما

تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما

از تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما

فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان ما

نقش پای ناقه لیلی است گلریزان ما

سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ما

چون خزان در برگریزان است گلریزان ما

خنده ها بر شمع دارد دیده گریان ما

مو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما

غیر وحدت برنتابد همت عرفان ما

دامن خویش است چون صحرا گل دامان ما