غزل شمارهٔ 162
Toggle stanza 1با بد ونیک است یک رنگ هوس آیینه را
11
با بد ونیک است یک رنگ هوس آیینه را
نیست اظهار خلاف هیچکس آیینه را
22
سرمهٔ بینش جهاندر چشم ماتاریککرد
شوخی جوهر بود در دیده خس آیینه را
33
وقت عارف از دم هستی مکدر میشود
چون سیاهی زیر میسازد نفس آیینه را
44
پاک بینان از خم دام عقوبت ایمنند
در نظربازی نمیگردد عسس آیینه را
55
از تماشاگاه دل ما را سر پرواز نیست
طوطی حیران ما داند قفس آیینه را
66
حسن هرجا دست بیداد تجلی واکند
نیست جز حیرتکسی، فریادرس آیینه را
77
چیست حیرت تانگردد پردة ساز فغان
جلوهای داریکهمیسازد جرس آیینه را
88
دل ز نادانی عبث فال تجمل میزند
زین چمن رنگی به رویکاربس آیینه را
99
عالم اقبال محو پردهٔ ادبار ماست
صد هماگمکرده در بال مگس آیینه را
1010
خامشی آیینهدار معنی روشن دلیست
نیست بیدل چاره ازپاس نفس آیینه را