غزل شمارهٔ 722
Toggle stanza 1ای هر دهان ز یاد لبت پر عسل شده
11
ای هر دهان ز یاد لبت پر عسل شده
در هر زبان خوشی لب تو مثل شده
22
آوازهٔ وصال تو کوس ابد زده
مشاطهٔ جمال تو لطف ازل شده
33
از نیم ذره پرتو خورشید روی تو
ارواح حال کرده و اجسام حل شده
44
جانها ز راه حلق برافکنده خویشتن
در حلقههای زلف تو صاحب محل شده
55
ترک رخت که هندوک اوست آفتاب
آورده خط به خون من و در عمل شده
66
بر توچون من به دل نگریدم روا مدار
آبی که میخورم ز تو با خون بدل شده
77
ای از کمال روی تو نقصان گرفته کفر
وز کافری زلف تو در دین خلل شده
88
چون دیدهام نزول تو در خون جان خویش
در خون جان خویشتنم زین قبل شده
99
در وصف تو فرید که از چاکران توست
سلطان عالم است بدین یک غزل شده
زمین