غزل شمارهٔ 50
Toggle stanza 1ندانم تا چه کارم اوفتادست
11
ندانم تا چه کارم اوفتادست
که جانی بی قرارم اوفتادست
22
چنان کاری که آن کس را نیفتاد
به یک ساعت هزارم اوفتادست
33
همان آتش که در حلاج افتاد
همان در روزگارم اوفتادست
44
دلم را اختیاری مینبینم
خلل در اختیارم اوفتادست
55
مگر با حلقههای زلف معشوق
شماری بیشمارم اوفتادست
66
مگر در عشق او نادیده رویش
دلی پر انتظارم اوفتادست
77
شبی بوی می او ناشنوده
نصیب از وی خمارم اوفتادست
88
هزاران شب چو شمعی غرقه در اشک
سر خود در کنارم اوفتادست
99
هزاران روز بس تنها و بی کس
مصیبتهای زارم اوفتادست
1010
اگر تر دامن افتادم عجب نیست
که چشمی اشکبارم اوفتادست
1111
کجا مردی است در عالم که او را
نظر بر کار و بارم اوفتادست
1212
نیفتاد آنچه از عطار افتاد
که تا او هست کارم اوفتادست