غزل شمارهٔ 737
Toggle stanza 1ای راه تو بحر بی کرانه
11
ای راه تو بحر بی کرانه
عشق تو ندیم جاودانه
22
از عشق تو صد هزار آتش
در سینه همی زند زبانه
33
گر بنماید زبانهای روی
برهم سوزد همه زمانه
44
دو کون به هیچ باز آمد
زین گونه که عشق کرد خانه
55
مرغ دل ما ز عشق تو ساخت
بیرون دو کون آشیانه
66
مرغی که چنین شگرف افتاد
خون میگرید ز شوق دانه
77
گفتم دل پر غم من آخر
گردد به وصال شادمانه
88
در عشق تو چون قدم توان زد
پیش قدمی صد آستانه
99
فیالجمله چه گویم و چه جویم
جمله تویی و دگر بهانه
1010
مقصود تویی و جز تو هیچ است
این است سخن دگر فسانه
1111
عطار چو بی نشان شد از تو
او را بنشان ازین نشانه
زمین