بخش 17 - نهنگ با بچهٔ خویش

شاعر: علامہ اقبال

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

قافیہ: انه

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 6

صنف: قطعه

انگریزی ترجمہ: کبیر
بند 1
Toggle stanza 1
نهنگی بچه خود را چه خوش گفت
1

نهنگی بچه خود را چه خوش گفت

به دین ما حرام آمد کرانه

Thus said to its child a ‘croco’ with boast, It is banned in our faith to see the coast.

2

به موج آویز و از ساحل بپرهیز

همه دریاست ما را آشیانه

So mix up with waves and shun the coast, To us the river bed plays a host.

بند 2
Toggle stanza 2
تو در دریا نئی او در بر تست
3

تو در دریا نئی او در بر تست

به طوفان در فتادن جوهر تست

In sea you are not it lies but in thee, Show thy mettle now and face floods of sea.

4

چو یک دم از تلاطم ها بیاسود

همین دریای تو غارتگر تست

If you seek from storms a fast retreat, This sea within thee will rob thy heat.

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں