غزل شمارهٔ 179
Toggle stanza 1ساقیا می ده و نمی کم گیر
11
ساقیا می ده و نمی کم گیر
وز سر زلف خود خمی کم گیر
22
گر به یک دم بماندهای در دام
جستی از دام پس دمی کم گیر
33
رو که عیسی دلیل و همره تست
ره همی رو تو مریمی کم گیر
44
عالمی علم بر تو جمع شدست
علم باقیست عالمی کم گیر
55
ز کما بیش بر تو نقصان نیست
چون تو بیشی ز کم کمی کم گیر
66
بم گسسته ست زیر و زار خوشست
زحمت زخمه را به می کم گیر
77
گر سنایی غمیست بر دل تو
یا غمی باش یا غمی کم گیر