غزل شمارهٔ 104
Toggle stanza 1زلف پر تابت مرا در تاب کرد
11
زلف پر تابت مرا در تاب کرد
چشم پر خوابت مرا بی خواب کرد
22
با تن من کرد نور عارضت
آنکه با تار قصب مهتاب کرد
33
عنبرین زلف چو چوگان خم گرفت
تا دلم چو گوی در طبطاب کرد
44
وان لب عناب گونت طعنه کرد
تا سرشگم سرخ چون عناب کرد
55
گر عجب بود آنکه عشق تو مرا
مست و هالک بی نبید ناب کرد
66
این عجبتر آنکه عشقت رایگان
چشم من پر لولو خوشاب کرد
77
میغ روی خوب چون خورشید تو
چشمهٔ خورشید را محراب کرد
88
و آتش روی ترا چون سجده برد
همچو ابدالان گذر بر آب کرد