رباعی شمارهٔ 117

مرغان رفتند بر سلیمان بخروش

کاین بلبل را چرا نمی‌مالی گوش

با پیر خرد نهفته میگویم دوش

کز من سخن از سر جهان هیچ مپوش

تا بتوانی تو جامهٔ عشق مپوش

چون پوشیدی ز هر بلائی مخروش

دانم که برای ما نخفتی همه دوش

بر صفهٔ سرد با یکی بالاپوش

در حلقهٔ مستان تو ای دلبر دوش

میخانه درون کشیدم از خم سر جوش

دل یاد تو آرد برود هوش ز هوش

می بی‌لب نوشین تو کی گردد نوش

از آتش تو فتاده جانم در جوش

وز باده تو شده است جانم مدهوش

گویند مرا صوابرایان به هوش

چون دست نمی‌رسد به خرسندی کوش

سودی نکند فراخنای بر و دوش

گر آدمیی عقل و هنرپرور و هوش

می بر کف گیر و هر دو عالم بفروش

بیهوده مدار هر دو عالم به خروش