رباعی شمارهٔ 43

گل گرچه کشد سرزنش از خار درشت

رو با تو و بر درخت خود دارد پشت

با روز بجنگیم که چون روز گذشت

چون سیل به جویبار و چون باد بدشت

دی مردکی آبِ پشت می‌‌ریخت به دشت

می‌‌گفت و از این حدیث می ‌درنگذشت

نوری که همی جمع نیابی در مشت

ناری که به تو در نتوان زد انگشت

راهم ندهد سوی حرم زاهد زشت

راند ز کنشت راهب نیک سرشت

روزی که قضا به مزرعهٔ قسمت کشت

خاکم ز حرم ببرد و در دیر سرشت

عرفی من و دل نه خوب دانیم و نه زشت

هم خادم کعبه ایم و هم پیر کنشت

با معصیتم که کرده ای امن کنشت

با عاطفتت که می برد آب بهشت

از بس که دلم بسوخت زین کاردرشت

روزی صد ره به دست خود خود را کشت

شمع آمد و گفت: با چنین کار درشت

تاکی دارم نهاده بر لب انگشت