غزل شمارهٔ 406

عشق نوست و یار نوست و بهار نو

زان روی خوب روز نو و روزگار نو

با این جمال همدم مستان عشق شو

یک بار الست گوی و هزاران بلی شنو

ای ترک ماه چهره چه گردد که صبح تو

آیی به حجرهٔ من و گویی که گَل برو

این ترک ماجرا ز دو حکمت برون نبو

یا کینه را نهفتن یا عفو و حسن خو

رفتم به کوی خواجه و گفتم که خواجه کو

گفتند خواجه عاشق و مست است و کو به کو

کردم اگر چه هر دو جهان رونمای تو

از بی بضاعتی خجلم از لقای تو