غزل شمارهٔ 477

کشان دل تو به سوی گلی و نسترنی

من و شکسته دلی و هوای سیم تنی

اگر تو میلِ محبّت کنی و گر نکنی

من از تو روی نپیچم که مُستحبّ‌ِ منی

دو چیز محال عقل است: خوردن بیش از رزق مقسوم و مردن پیش از وقت معلوم.

قضا دگر نشود ور هزار ناله و آه

ز من مدار توقع سخن از انجمنی

که نیست باعث گفتار چشم خوش سخنی