غزل شمارهٔ 132
Toggle stanza 1به آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کرد
11
به آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کرد
عَلَی الصَّباح، که میخانه را زیارت کرد
With the luminous liquid of wine, an Aref purification made, Early in the morning when, to the wine-house, visit he made.
22
همین که ساغرِ زَرّینِ خور، نهان گردید
هِلال عید به دورِ قدح اشارت کرد
As soon as the golden cup of the sun became hidden, Hint at the circulation of the cup, the new crescent moon of the ‘Id made.
33
خوشا نماز و نیازِ کسی که از سرِ درد
به آبِ دیده و خونِ جگر طهارت کرد
Be blessed prayers of the one who feels the pain, And the one who with tears and heart’s blood, purification made.
44
امام خواجه، که بودش سرِ نمازِ دراز
به خونِ دخترِ رَز، خرقه را قِصارت کرد
The Imam, a khwajeh, whose desire was long prayers, In the blood of the daughter of the grape, cleansing of the religious garment made.
55
دلم ز حلقهٔ زلفش به جان خرید آشوب
چه سود دید؟ ندانم، که این تجارت کرد
With soul, from the curl of His tress, my heart purchased tumult: I know not what profit experienced he who this barter made.
66
اگر امامِ جماعت طلب کند امروز
خبر دهید که حافظ به می طهارت کرد
If the Imam of the prayers sends for me today, Tell him that Hafez with wine today, purification made.
Zameen