غزل شمارهٔ 118
Toggle stanza 1آن کس که به دست جام دارد
11
آن کس که به دست جام دارد
سلطانیِ جَم مُدام دارد
That one who, in his hand the cup hath. Ever the sovereignty of Jamshid hath.
22
آبی که خِضِر حیات از او یافت
در میکده جو که جام دارد
That water, wherein Khizr obtained life, Seek in the wine-house; for, the cup hath.
33
سررشتهٔ جان به جام بگذار
کاین رشته از او نظام دارد
Pass life’s thread into the cup; Wherein, order, this thread hath.
44
ما و مِی و زاهدان و تقوا
تا یار، سرِ کدام دارد
We and wine, and Zaheds and piety, Let us see desire for whom the Beloved hath.
55
بیرون ز لبِ تو ساقیا نیست
در دور، کسی که کام دارد
O Saki! without thy tress, there is naught, In the time of that one, who desire hath.
66
نرگس، همه شیوههای مستی
از چشمِ خوشت به وام دارد
All the ways of intoxication, the narcissus, From thy pleasant eye, loaned hath.
77
ذکرِ رخ و زلف تو دلم را
وردیست که صبح و شام دارد
The mention of thy face and tress, to my heart, Is a great pain that, morning and evening, it hath.
88
بر سینهٔ ریشِ دردمندان
لعلت نمکی تمام دارد
On the wounded hearts of the sorrowful, Complete saltiness, thy lip hath.
99
در چاهِ ذَقَن چو حافظ ای جان
حُسنِ تو دو صد غلام دارد
O Soul! in the pit of the chin, like Hafez, Two hundred slaves, thy beauty hath.
Zameen