غزل شمارهٔ 317

من از آن روز که در بند توام آزادم

پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم

عالم بیخبری بود بهشت آبادم

تا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم

بی‌خودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادم

تا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم

زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم

ناز بُنیاد مَکُن تا نَکَنی بُنیادَم