غزل شمارهٔ 245

بگرد فتنه می‌گردی دگربار

لب بامست و مستی هوش می‌دار

منم از جان خود بیزار بیزار

اگر باشد تو را از بنده آزار

خداوند خداوندان اسرار

زهی خورشید در خورشید انوار

مرا می‌گفت دوش آن یار عیار

سگ عاشق به از شیران هشیار

زمین را ز آسمان نثار است و آسمان را از زمین غبار. کلُّ اِناءٍ یَتَرشَّحُ بِما فیهِ.

گرت خوی من آمد ناسزاوار

قدم درنه اگر مردی درین کار

حجاب تو تویی از پیش بردار

میی درده که در ده نیست هشیار

چه خفتی عمر شد برخیز و هشدار

درآمد دوش ترکم مست و هشیار

ز سر تا پای او اقرار و انکار