غزل شمارهٔ 431

هلا ای آب حیوان از نوایی

همی‌گردان مرا چون آسیایی

چه دلشادم به دلدار خدایی

خدایا تو نگهدار از جدایی

بیا ای غم که تو بس باوفایی

که ابر قطره‌های اشک‌هایی

مرا گر صاحب دیوان اعلی

چرا گوید به خدمت می‌نیایی

نخست اندیشه کن آنگاه گفتار

که نامحکم بود بی‌اصل دیوار

چه سرپوشیدگان مرد بودند

که گوی نخوت از مردان ربودند

خردمندی را که در زمرهٔ اجلاف سخن ببندد شگفت مدار، که آواز بربط با غلبهٔ دهل بر نیاید و بوی عنبر از گند سیر فرو ماند.

بلند آواز نادان گردن افراخت

هر که بر زیردستان نبخشاید، به جور زبردستان گرفتار آید.

نه هر بازو که در وی قوتی هست

نخست از فکرِ خویشم در تحیّر

چه چیز است آن که خوانندش تفکّر

پدر گفتش که چیزی بایدت خواست

که آن در حضرت عزت بود راست