بخش 3 - گفتار اَندر آفرینشِ عالم
Toggle stanza 1از آغاز باید که دانی دُرُست
11
از آغاز باید که دانی دُرُست
سَرِ مایهٔ گوهَران از نُخُست
22
که یَزدان زِ ناچیز چیز آفرید
بِدان تا توانایی آرَد پَدید
33
سَرِ مایهٔ گوهران این چهار
بَرآوَرده بیرَنج و بیروزگار
44
یکی آتشی بَر شُده تابناک
میانْ آب و باد از بَرِ تیره خاک
55
نخُستین که آتش به جُنبش دَمید
زِ گرمیش پَس خُشکی آمد پَدید
66
و زان پَس زِ آرام سَردی نُمود
زِ سَردی هَمان باز تَری فُزود
77
چو این چار گوهَر به جای آمدند
زِ بَهرِ سِپَنجی سَرای آمدند
88
گُهرها یِک اَندر دِگَر ساخته
زِ هَر گونه گَردن بَراَفراخته
99
پَدید آمد این گُنبدِ تیز رو
شگفتی نمایندهٔ نو به نو
1010
اَبَر دَه و دو هَفت شُد کَدخُدای
گرفتند هَر یِک سزاوار جای
1111
دَرِ بَخشش و دادن آمد پَدید
ببخشید دانا چُنان چون سَزید
1212
فلکها یِک اَندر دِگَر بَسته شُد
بِجُنبید چون کار پیوسته شُد
1313
چو دریا و چون کوه و چون دَشت و راغ
زَمین شُد به کِردارِ روشَن چراغ
1414
بِبالید کوه آبها بَر دَمید
سَرِ رُستَنی سوی بالا کشید
1515
زمین را بُلندی نَبُد جایگاه
یکی مَرکزی تیره بود و سیاه
1616
ستاره بَر او بَرشِگِفتی نُمود
به خاک اَندرون روشنایی فُزود
1717
هَمی بَر شُد آتش فُرود آمد آب
هَمی گَشت گِردِ زمین آفتاب
1818
گیا رُست با چَند گونه درخت
به زیر اَندر آمد سَرانشان زِ بَخت
1919
بِبالَد نَدارد جُز این نیرویی
نپویَد چو پویَندگان هَر سویی
2020
و زان پَس چو جُنبَنده آمد پَدید
همه رُستَنی زیرِ خویش آورید
2121
خور و خواب و آرام جوید هَمی
و زان زندگی کام جوید هَمی
2222
نه گویا زَبان وُ نه جویا خِرَد
زِ خاک و زِ خاشاک تَن پَروَرَد
2323
نَداند بَد و نیکِ فرجامِ کار
نخواهد از او بَندگی کِردگار
2424
چو دانا تَوانا بُد و دادگَر
از ایرا نکرد ایچ پنهان هنر
2525
چُنین است فَرجامِ کارِ جَهان
نَداند کسی آشکار و نهان