غزل شمارهٔ 27
Toggle stanza 1این رنگ نگر که زلفش آمیخت
11
این رنگ نگر که زلفش آمیخت
وین فتنه نگر که چشمش انگیخت
22
وین عشوهنگر که چشم او داد
دل برد و به جانم اندر آمیخت
33
بگریخت دلم ز تیر مژگانش
در دام سر دو زلفش آویخت
44
افتاد به دام زلف آن بت
هر دل که ز چشمکانش بگریخت
55
بفروخت دل من آتش عشق
وانگاه بدین سرم فرو ریخت
66
بر خاک نهم به پیش آن روی
کین عشق مرا چو خاک بر بیخت