غزل شمارهٔ 197
شاعر: سنایی
وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
قافیہ: ارایپسرخوش
صنف: غزل
صداکار: عندلیب
Toggle stanza 1برخیز و برو باده بیار ای پسر خوش
11
برخیز و برو باده بیار ای پسر خوش
وین گفت مرا خوار مدار ای پسر خوش
22
باده خور و مستی کن و دلداری و عشرت
و اندوه جهان باد شمار ای پسر خوش
33
رنج و غم بیهوده منه بر دل و بر جان
و آن چت بنخارد بمخار ای پسر خوش
44
خواهی که بود خاک درت افسر عشاق
در باده فزون کن تو خمار ای پسر خوش
55
ناموس خرد بشکن و سالوس طریقت
وز هر دو برآور تو دمار ای پسر خوش
66
زهد و گنه و کفر و هدی را همه در هم
در باز به یک داو قمار ای پسر خوش
77
تا زنده شود مجلس ما از رخ و زلفت
در مجلس ما مشک و گل آر ای پسر خوش
88
از جان و جوانی نبود شاد سنایی
تا دل نکند بر تو نثار ای پسر خوش
99
صد سجدهٔ شکر از دل و از جان به تو آرد
او را ز چه داری تو فگار ای پسر خوش