قصیدهٔ شمارهٔ 9 - در ستایش اتابک محمد
Toggle stanza 1بناز ای خداوند اقبال سرمد
11
بناز ای خداوند اقبال سرمد
به بخت همایون و تخت ممهد
22
مغیث زمان ناصر اهل ایمان
گزین احد یاور دین احمد
33
خداوند فرمان ملک سلیمان
شهنشاه عادل اتابک محمد
44
ز سعد ابوبکر تا سعد زنگی
پدر بر پدر نامور جد بر جد
55
سر بندگی بر زمینش نهاده
خداوندگاران دریا و سرحد
66
همه نامداران و گردن فرازان
به زنجیر سبق الایادی مقید
77
خردمند شاها رعیت پناها
که مخصوص بادی به تأیید سرمد
88
یکی پند پیرانه بشنو ز سعدی
که بختت جوان باد و جاهت مجدد
99
نبودست تا بوده دوران گیتی
به ابقای ابنای گیتی معود
1010
مؤبد نمیماند این ملک دنیا
نشاید بر او تکیه بر هیچ مسند
1111
چنان صرف کن دولت و زندگانی
که نامت به نیکی بماند مخلد