جالینوس ابلهی را دید دست در گریبان دانشمندی زده و بیحرمتی همیکرد. گفت: اگر این نادان نبودی، کارِ وی با نادانان بدین جا نرسیدی.
دو عاقل را نباشد کین و پیکار
نه دانایی ستیزد با سبکسار
اگر نادان به وحشت سخت گوید
خردمندش به نرمی دل بجوید
دو صاحبدل نگه دارند مویی
همیدون سرکشی و آزرمجویی
و گر بر هر دو جانب جاهلانند
اگر زنجیر باشد، بگسلانند
یکی را زشتخویی داد دشنام
تحمّل کرد و گفت: ای خوب فرجام
بتر زآنم که خواهی گفتن، آنی
که دانم، عیب من چون من ندانی
Galenus saw a fool hanging on with his hands to the collar of a learned man and insulting him, whereon he said: ‘If he were learned he would not have come to this pass with an ignorant man.’
Two wise men do not contend and quarrel Nor does a scholar fight with a contemptible fellow. If an ignorant man in his rudeness speaks harshly An intelligent man tenderly reconciles his heart. Two pious men keep a hair between them untorn And so does a mild with a headstrong man. If however both sides are fools If there be a chain they will snap it. An ill-humoured man insulted someone. He bore it and replied: ‘O man of happy issue, I am worse than thou canst say that I am Because I know thou art not aware of my faults as I am.