حکایت شمارهٔ 5

شاعر: سعدی

انگریزی ترجمہ: ریہاتسیک
یکی را از متَعَلّمان کمالِ بَهجتی بود و معلّم از آن جا که حسِّ بشریّت است با حُسنِ بَشَرهٔ او معاملتی داشت و وقتی که به خلوتش دریافتی، گفتی:
نه آن چنان به تو مشغولم ای بهشتی‌روی
که یادِ خویشتنم در ضمیر می‌آید
ز دیدنت نتوانم که دیده دربندم
و گر مقابله بینم که تیر می‌آید
باری پسر گفت: آن چنان که در آدابِ درس من نظری می‌فرمایی در آدابِ نفسم نیز تأمّل فرمای، تا اگر در اخلاقِ من ناپسندی بینی که مرا آن پسند همی‌نماید، بر آنم اطْلاع فرمایی تا به تبدیلِ آن سعی کنم.
گفت: ای پسر! این سخن از دیگری پرس که آن نظر که مرا با توست، جز هنر نمی‌بینم.
چشمِ بداندیش که برکنده باد
عیب نماید، هنرش در نظر
ور هنری داری و هفتاد عیب
دوست نبیند به جز آن یک هنر

A schoolboy was so perfectly beautiful and sweet-voiced that the teacher, in accordance with human nature, conceived such an affection towards him that’ he often recited the following verses:

I am not so little occupied with thee, O heavenly face, That remembrance of myself occurs to my mind. From thy sight I am unable to withdraw my eyes Although when I am opposite I may see that an arrow comes.

Once the boy said to him: ‘As thou strivest to direct my studies, direct also my behaviour. If thou perceivest anything reprovable in my conduct, although it may seem approvable to me, inform me thereof that I may endeavour to change it.’ He replied: ‘O boy, make that request to someone else because the eyes with which I look upon thee behold nothing but virtues.’

The ill-wishing eye, be it torn out Sees only defects in his virtue. But if thou possessest one virtue and seventy faults A friend sees nothing except that virtue.

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور