یکی را پرسیدند از مُسْتَعْرِبانِ بغداد: مٰا تَقُولُ فِی الْمُرْدِ؟
گفت: لا خَیْرَ فیهِمْ مادامَ اَحَدُهُمْ لَطیفاً یَتَخاشَنُ؛ فَاِذا خَشُنَ یَتَلاطَفُ؛ یعنی چندانکه خوب و لطیف و نازکاندام است، درشتی کند و سختی؛ چون سخت و درشت شد چنان که به کاری نیاید، تلطّف کند و درشتی نماند.
اَمْرَد آن گه که خوب و شیرین است
تلخ گفتار و تندخوی بود
چون به ریش آمد و به لعنت شد
مردم آمیز و مهرجوی بود
I asked one of the people of Baghdad what he thought of beardless youths. He replied: ‘There is no good in them for when one of them is yet delicate and wanted he is insolent; but when he becomes rough and is not wanted he is affable.’
When a beardless youth is beautiful and sweet His speech is bitter, his temper hasty. When his beard grows and he attains puberty He associates with men and seeks affection.