غزل شمارهٔ 2897
Toggle stanza 1بوی باغ و گلستان آید همی
11
بوی باغ و گلستان آید همی
بوی یار مهربان آید همی
22
از نثار جوهر یارم مرا
آب دریا تا میان آید همی
33
با خیال گلستانش خارزار
نرمتر از پرنیان آید همی
44
از چنین نجار یعنی عشق او
نردبان آسمان آید همی
55
جوع کلبم را ز مطبخهای جان
لحظه لحظه بوی نان آید همی
66
زان در و دیوارهای کوی دوست
عاشقان را بوی جان آید همی
77
یک وفا میآر و میبر صد هزار
این چنین را آن چنان آید همی
88
هر که میرد پیش حسن روی دوست
نابمرده در جنان آید همی
99
کاروان غیب میآید به عین
لیک از این زشتان نهان آید همی
1010
نغزرویان سوی زشتان کی روند
بلبل اندر گلبنان آید همی
1111
پهلوی نرگس بروید یاسمین
گل به غنچه خوش دهان آید همی
1212
این همه رمز است و مقصود این بود
کان جهان اندر جهان آید همی
1313
همچو روغن در میان جان شیر
لامکان اندر مکان آید همی
1414
همچو عقل اندر میان خون و پوست
بی نشان اندر نشان آید همی
1515
وز ورای عقل عشق خوبرو
میبه کف دامن کشان آید همی
1616
وز ورای عشق آن کش شرح نیست
جز همین گفتن که آن آید همی
1717
بیش از این شرحش توان کردن ولیک
از سوی غیرت سنان آید همی
1818
تن زنم زیرا ز حرف مشکلش
هر کسی را صد گمان آید همی
زمین